|
Noors
Flyball-avontuur (geschreven door Sigrid)
Foto's: http://picasaweb.google.nl/FjurdyhoeveAlbums/FlyballInNoorwegen Woensdag 25 november om 23.45 u. vertrokken Quitta en ik samen met Erik en Chica naar Noorwegen. Om een demonstratie te geven in Lilleström. Samen met Victor, Monica, Judith, Ivy, Saskia, Marcel, Ronny en Carine (Bandits) en Christine (Tornado), hadden we deze taak op ons genomen. De reis verliep vlot, veel koffie drinken om wakker te blijven, regelmatig stoppen om de hondjes uit te laten. Op onze laatste stopplaats in Denemarken liepen we dan heel toevallig het gezelschap van Marcel en Ronny tegen het lijf.
’s Middags gingen we de ferry op in Hirtshals, enkelen namen nog vlug een Touristilleke voor eventuele zeeziekte (het gedacht alleen al) . Honden bleven mooi in de auto. De bestuurders deden een slaapje, terwijl de dames de winkeltjes gingen beklijken.
3 uur later meerden we aan in Larvik, Noorwegen.
Dan op weg naar de dierenkliniek in Oslo, waar we ons moesten aanmelden, en waar we verder gebriefed zouden worden. Hier kregen we uitleg over de NKK, Noorse Kennel Klub, een hondenschool met 17 afdelingen, 100 medewerkers, en zelfs een eigen dierenkliniek. We werden voorzien van tenuetjes die we de volgende dagen op het evenement “Dogs 4 All” moesten dragen, gele polo van de NKK en rood-wit jogging pak van Royal Canin. En dan kwam Guide, de “baas” van dit alles. Hij zou ons naar ons logement voeren. Er was ons vroeger reeds gemeld dat we op dezelfde plaats als de organisatoren zouden logeren. Stille hoop: hotel dicht bij beursgebouw. En toen vertrokken we weer. Na 3 kwartiertjes kwamen we dan eindelijk op onze FARM.
Een
boerderij van 1800 die gerestaureerd was/werd. We werden hartelijk
ontvangen in het hoofdgebouw, waar de lange tafel gedekt was met
koekjes, chips en drank. Nogmaals een korte uitleg over hoe, wie, wat
en waar. En toen de woorden die alle Noorwegenreizigers eeuwig zullen
bijblijven: “we have three rooms for you”. Met grote ogen keken we
elkaar aan, hebben we nu goed verstaan?! 3 kamers voor 11 personen en 9
honden? Jaja, inderdaad.
Dus gingen we maar een bed kiezen, hè. Naar huis kon niet meer; het was ondertussen al 21.30 u.
Laat ons het maar een blokhutje noemen, en inderdaad allemaal stapelbedjes. Een wc-tje beneden, de deur sloot niet volledig, het kon erger. Nadat iedereen zich een beetje geïnstalleerd had werden we verder rondgeleid in de bijgebouwen: een stal met paarden en schapen, de kennels voor de honden, een schuur en dan toch 2 badkamers. Oef. En het was er warm.
Niettegenstaande ieders eerdere verbazing , toch nog gezellig gegeten.
Vrijdagmorgen, na een moeilijke nacht, en na het toch
wel smakelijke ontbijt, gewandeld, omgeving verkend.
’s Namiddag Oslo bezocht, alle hondjes op de foto met
de kerstman, koninklijk paleis gezien en de wachters een beetje
geplaagd.
Maar succes dat onze honden hadden, we werden steeds aangesproken, ze werden geaaid, gefotografeerd... Helemaal anders dan hier, waar de meesten toch een stapje opzij zetten, zeker als je op de hort bent met 9 honden.
Nog eventjes (op z’n Noors dan) naar de hallen om de baan uit te tekenen. Marcel en Victor begonnen heel vlijtig aantekeningen te maken op de mat. JA DAG, het tapijt van 30000 Kronen mocht niet beschadigd worden. Eventjes overleggen. Ok dan maar met tape.
En dan terug naar onze eigenste Farmville. De verbazing van de avond ervoor was verdwenen, iedereen had zich aangepast en was overtuigd : het zou een gezellig verblijf worden. We werden ook verwend, het eten was lekker, en vooral: we moesten niet afwassen. Marcel had een laptop bij, er werd dus heftig gefarmvilled. Zelfs de plaatselijke bevolking werd geïnfecteerd met dit virus. En met 2 figuren als Marcel en Carine was lachen verzekerd. Zaterdag en zondag vertrokken we al om 8 uur op de Farm, om om 9 uur onze hondjes te laten inlopen op de toch wel vreemde baan: tapijt, veel te korte in- en uitloop. Maar je kent ze: onze flyballers. “Moeilijk gaat ook, zolang we die bal maar te pakken krijgen.” 2 Keer stalen we de show in de erering (za en zo om 10.30 u), en 2 keer per dag gaven we een demo in een andere hal, gevolgd door workshop. Geïnteresseerden konden dan met onze honden lopen of mochten met hun eigen hond proberen.
Ik heb nu toch al verscheidene keren deelgenomen aan
een demo, maar het enthousiasme van die Noren, was onbeschrijflijk.
Gejuich, applaus, uit alle hoeken kwamen ze aangelopen zodra werd
omgeroepen dat de demo Flyball door de Europese kampioenen uit België
zou beginnen.
“Dogs 4 All”: wat een evenement. 6 grote hallen vol met honden: shows, agility, obedience, verzorging, blinde geleide honden, tv honden, dierenklinieken, ... je kunt het niet bedenken, of het was aanwezig. Gadgets, vooral Eric liet zich niet kennen, ik vroeg me meer en meer af: “hoe krijgen we dat in de auto?”
Maandagmorgen arriveerden een tiental instructeurs op onze Farm en volgden de theoretische les Flyball, vakkundig gegeven door Marcel en Victor. Ze zouden nog een keer hierheen komen om verder onderricht te volgen, om de besten onder ons aan het werk te zien, en zouden dan volgend jaar klaar zijn om zelf met Flyball te starten. ’s Middag om 1 uur zat het erop. We begonnen aan onze lange terugreis. Nog eventjes omrijden via een landweg, omdat de weg geblokkeerd was, maar toch nog op tijd aan de ferry. Buiten een paar geschaafde zoolkussentjes en een spierverrekking, hebben al onze hondjes het er goed vanaf gebracht. Zelfs een nieuw koppeltje in de maak: Flash die oh zo verliefd was op Chica. Dinsdag voormiddag zijn we dan moe maar voldaan terug thuisgekomen. De ene al wat vlugger dan de andere, maar iedereen had veilig gereden. Ons Noors avontuur om nooit meer te vergeten.
http://picasaweb.google.nl/FjurdyhoeveAlbums/FlyballInNoorwegen |
 |
